Crowfunding

Crowfunding

geldZoals jullie vast al gezien hebben op de Homepagina hebben we een crowdfunding actie op poten gezet. De reden hiervoor is dat we onze talenten net dat beetje meer willen bieden. Dat beetje wat voor echte topsport nodig is (denk aan voeding, reiskosten, stages etc.). Maar om dat te kunnen realiseren hebben we meer financiële armslag nodig. Daarom, en omdat we weten dat iedereen onze sport een warm hart toedraagt, hebben we deze crowdfunding actie op poten gezet.

Na het lezen van dit stukje willen jullie natuurlijk direct doneren! Dat kan via http://tinyurl.com/pnlb6ca.

Onze talenten zijn u dankbaar voor elke bijdrage!

We hopen er natuurlijk ook op dat jullie, als vaste bezoekers van onze website, de link voor de donaties zoveel mogelijk delen, via de e-mail, Twitter, via Facebook of zelfs wel op jullie eigen website.

45 minuten rooster

45 minuten rooster

klokUit verschillende hoeken zijn wij benaderd over het fenomeen “45 minuten” rooster. Voornamelijk met de vraag of we daarvoor de trainingstijden niet kunnen aanpassen.

Helaas, dat kunnen we niet. Onze pupillen zijn verspreid over 4 scholen, die allemaal deel uitmaken van CVO ‘t Gooi, maar die zeker niet allemaal tegelijkertijd een vrije dag of een rooster aanpassing hebben. Daarnaast zijn er voor de winterperiode afspraken gemaakt met de verschillende accommodaties en met de trainers. Om dit hele schema voor één school om te gooien is onmogelijk en niet fair ten opzichte van de anderen die op dat moment geen rooster aanpassing hebben.

Het kan dus zomaar gebeuren dat uw kind tussen het einde van zijn/haar lessen en de aanvang van de training behoorlijk wat extra studietijd beschikbaar krijgt. Maak daar wijs gebruik van!

Blessureleed

Blessureleed

Tim Visser in een jurk.... en een zwaar been
Tim Visser in een jurk…. en een zwaar been

Omdat Topsport niet alleen maar glorie en hoogtepunten kan zijn hebben wij onze ambassadeur Tim Visser bereid gevonden om jullie het verhaal van zijn, ernstige, blessure te vertellen. Tim zijn ervaringen tijdens zijn blessure zijn ook voor onze aankomende top rugbyers belangrijk. Het geeft een inzicht in de topsport mentaliteit die je nodig hebt om aan de top te rugbyen en om daar, ondanks tegenslag, weer zo snel mogelijk naar toe te werken.

Dit is Tim zijn verhaal:

Zoals velen van jullie al weten ben ik 25 oktober geblesseerd geraakt toen ik voor Edinburgh tegen Treviso speelde in Murrayfield Stadium. Het moment dat het gebeurde weet ik nog precies, alhoewel wat er direct daarna gebeurde een grote waas is, met name door de pijnstillers en pure zuurstof die ik toegediend kreeg.

Een samenloop van spel en omstandigheden.

Aangezien het slecht weer was en de Murrayfield grasmat er niet, zoals gewoonlijk, prachtig bijlag had ik voor deze wedstrijd langere noppen onder mijn Adidas Preditors.

Tijdens de match, in het midden van de eerste helft diep in het veld richting de Treviso trylijn. De bal was net wijd gespeeld richting mijn wing maar ik kreeg hem niet. Instinctief kom ik dan van mijn wing af en ga gaatjes zoeken, voor in het middenveld. De voorwaartsen brachten de bal naar voren en ik zag de kans om kort van de buitenste schouder van onze Scrum Half Greig Laidlaw af te komen. Hij speelt dan vaak een kort balletje naar mij in plaats van een lange pass naar de Fly Half – alleen deze keer zag de binnenste verdediger van Treviso wat er ging gebeuren – hij liet Greig met rust en tackelde mij laag om mijn enkels. Door mijn langere noppen bleef mijn linkervoet vast in de grond staan vanaf het moment dat ik getackeld werd. De buitenste verdediger zag dat ik nergens heen kon en tackelde mij hoog vanaf de buitenkant. Met mijn linkervoet vast in de grond, en mijn been over de schouder van de binnenste verdediger kon ik nergens heen. Het gevolg was dat mijn been over de schouder van de binnenste verdediger heen boog. Ik probeerde me er nog uit te draaien maar ik zat helemaal vast. Het voelde voor mij alsof mijn enkel uit de kom schoot en er meteen weer terug in sprong. Geen goed gevoel dus! Ik wist meteen dat er iets erg mis was. Ik schreeuwde het uit van pijn.

Op zulke momenten legt de scheidsrechter meteen de wedstrijd stil. Iedereen rolde van me af en de 2 fysio’s en onze club dokter renden direct het veld op. Ik durfde eerst niet naar mijn enkel te kijken omdat ik dacht dat hij misschien ernstig scheef stond. Nick De Luca, een van mijn medespelers had dit in de gaten en zei tegen me dat hij gelukkig recht stond. Het eerste wat de fysio’s vroegen was wat is er mis? En ik wist ongeveer in half Engels, half Nederlands uit te brengen dat het mijn enkel was. De 2 armen gekruist boven het hoofd van de dokter laat de medici aan de zijlijn met de ambulance en golfkarretje weten dat er meer assistentie nodig is, dat het een serieuze blessure is. Het golfkarretje kwam doodleuk het veld op rijden met de brancard. Op hetzelfde moment werd de gasfles opengedraaid en kreeg ik via een mondkapje pure zuurstof toegediend. Dit verlaagd de pijn enigszins maar hier krijg je ook een soort high van dus ik werd aardig licht in mijn hoofd. Na het een en ander in voelen en draaien werd er toch wel geconstateerd dat ik van het veld af moest. Dus er werd een legbrace aangebracht die mijn been recht en stabiel houd, en ik werd op een brancard het veld afgereden op het golfkarretje. Toen ik langs mijn medespelers reed werd er zachtjes geklapt en de brancard aangeraakt met een snel ”succes Tim” door een aantal spelers.

De diagnose

Ik werd meteen naar de medische kamer gereden en daar stonden 2 andere doctoren klaar die langzaam de legbrace verwijderden. Ik zat nog steeds aan de zuurstof en het volgende dat ik me herinner is dat mijn vrouw in tranen binnenliep. Hoewel ik mijn arm op wist te steken toen ik van het veld gereden werd wist zij nog niet hoe ernstig het was en dat is altijd een zenuwachtige tijd voor de partners. Daarom proberen spelers altijd te laten weten dat ze in ieder geval bij bewustzijn zijn en het wel meevalt. De partners worden dan ook meteen door de manager gebeld en uit de skybox gehaald om zo snel mogelijk naar de medische kamer toe te kunnen. Ik vertelde haar dat het wel meeviel en dat het gelukkig alleen maar mijn linkerbeen was. Ik heb misschien nog wat andere moppen getapt aangezien ik op dat moment aardig high was!

Een van de beste voet- en enkelchirurgen in de wereld was op dat moment ook in Murrayfield, bij de wedstrijd samen met zijn zoon, als toeschouwer. Ik had al eerder met John Mckinley te maken gehad door een andere langdurige voetblessure waar ik de laatste paar jaar last van heb gehad. Hij werd meteen gebeld door een van de doctoren en stond 5 minuten later naast mijn bed. Hij vroeg het een en ander aan mij en voelde aan mijn been en enkel. Hij kon zonder scans en apparatuur niks zeker constateren maar had het gevoel dat ik mijn aanhechting had ingescheurd en misschien een hoge enkel kneuzing in mijn been. Hij wist het niet zeker maar dacht dat ik niks gebroken had. Ik kreeg een soort moonboot aan en werd uit mijn tenue geholpen en ging de douche in om me om te kleden. Ik heb daarna nog even snel een tour van spelers uit Utrecht gedag gezegd en ben toen naar huis gegaan voor de avond.

Meteen de volgende ochtend zat ik in een privé ziekenhuis vlakbij Murrayfield te wachten op een röntgenfoto. Er moest gecheckt worden of ik niets gebroken had. De uitkomst, tot ieders verbazing, was dat ik mijn Fibula (kuitbeen) gebroken had, ongeveer in het midden. Op de röntgenfoto zag het eruit alsof iemand een steen tegen een ruit aangegooid had! John Mckinley, mijn chirurg, kwam meteen naar het ziekenhuis toe en legde gips om mijn been heen om het stabiel te houden. De maandag erna werd ik ingeboekt voor een MRI scan om te kijken hoe ernstig de ingescheurde aanhechting was en of er geopereerd moest worden. De uitkomst van de MRI was dat de scheuring te diep was om natuurlijk te genezen. Ik werd meteen voor mijn operatie ingeboekt. Op Donderdag, de dag van de operatie, werd er vlak voor de operatie ook nog een breuk onderin mijn kuitbeen gevonden!

Het herstel:

De op de operatie volgende weken zijn een soort waas waar ik me weinig van herinner. De operatie werd ‘s ochtends om 11 uur uitgevoerd. Hoewel ik me erg rot voelde door de narcose was ik diezelfde avond rond 6 uur alweer thuis. Ik had een hoop medicijnen tegen de pijn en maakte hier ook graag gebruik van. Ik weet alle namen van die pillen niet meer, maar als ik er genoeg nam sliep gewoon 13 uur aan een stuk door. Dan werd ik ‘s ochtends wakker met zo’n volle blaas dat ik maar net de WC haalde!

Met krukken leren lopen was ook nieuw voor me. Je hebt geen idee hoe moeilijk dit alledaagse dingen maakt als je dat nog nooit gedaan hebt. De simpelste dingen zoals je ontbijt maken word ineens een hele onderneming. Hoe krijg je in hemelsnaam je eten van de keuken naar de eettafel!? Er zaten op de keukenvloer ook binnen de kortste keren overal koffie vlekken, want hinkelen op één been met koffie in je hand is niet zo makkelijk als het klinkt!

Dit was ook de moeilijkste periode van mijn blessure nu ik erop terug kijk. De makkelijkste dingen worden ongelooflijk moeilijk en gecompliceerd. Dat zorgde voor behoorlijk wat frustratie; bijvoorbeeld net helemaal naar beneden gehobbeld en je herinneren dat je telefoon toch nog helemaal boven ligt is niet fijn. Ik ben dan ook een paar keer helemaal over de rooie gegaan, als ik weer eens iets vergeten was of als iets niet lukte.

Binnen 3 weken kon ik weer langzamerhand en met beleid weer beginnen met mijn bovenlichaam trainen in de gym en dat gaf me een beetje focus. Niet de hele dag thuis zitten en weer een beetje aan de gang gaan. Dit heb ik 3 weken gedaan en ik heb zelfs wat records in de gym gezet voor bankdrukken en optrekken. Mijn dieet is ook iets wat erg belangrijk werd in deze tijd. Aangezien ik veel stil zat is het makkelijk om aan te komen. Met de hulp van onze club diëtist hebben we bepaalde maatregelen genomen wat dat voorkwam. Ik at bijvoorbeeld niet voor 12 uur ‘s middags en had alleen een kop koffie met melk in de ochtend. Het resultaat is dat ik nooit ben aangekomen en nu ongeveer op hetzelfde gewicht zit (misschien iets minder spieren en iets meer vet). Maar gelukkig zal dat snel veranderen aangezien ik nu weer aan het hardlopen ben.

Intensieve dagelijkse fysiotherapie voor mijn enkel en been hebben de mobiliteit nu een beetje teruggebracht. Een paar weken geleden werd door de scans bevestigd dat het bot voldoende sterk was zodat ik de laatste 2 weken mijn onderlichaam ook weer heb kunnen trainen. Ik squat nu alweer ongeveer 150% van mijn lichaamsgewicht (dus rond de 160 kilo). Toen ik dit eenmaal gehaald had mocht ik (begin deze week) beginnen met hardlopen. Maandag heb ik 1000m gelopen en Woensdag 1250m. Het gaat dus de goede kant op! als alles meezit wil ik binnen een maand weer kunnen spelen voor Edinburgh.

Beschouwing:

Het gevolg van mijn instinctieve draai tijdens de tackle betekende dat ik mijn syndesmosis (dit is de aanhechting die de 2 botten in je onderbeen bij elkaar houd) aanhechting inscheurde en de breuken in mijn fibula.

Geblesseerd raken is nooit makkelijk, en zeker niet voor een professionele speler als mijzelf op het moment dat het gebeurde. Ik heb de herfst internationals tegen Japan, Zuid Afrika en Australië gemist en zal zeker de meeste wedstrijden van de Six Nations met Schotland ook missen (misschien haal ik de laatste wedstrijd tegen Frankrijk nog, maar dit is niet zeker). Het belangrijkste tijdens je herstel is om korte termijn doelen te stellen. Zoals bij mij, eerst mijn bovenlichaam sterk maken, daarna (zodra ik weer kon) squatten om te proberen zo snel mogelijk mijn squat doel te behalen qua gewicht. Mijn volgende doel is om zo snel mogelijk 5 km te kunnen rennen in een trainingssessie, zodat ik weer echt mee kan gaan trainen met het team. Als je te ver vooruit kijkt kan het al snel depressief lijken, alsof er geen einde aan zit. Korte termijn doelen geven je de motivatie om hard te blijven werken en helpen gigantisch om het grote doel van weer te kunnen spelen te behalen.

Ook is het belangrijk om jezelf te omgeven met mensen die in je geloven en je steunen door dik en dun. Ik heb gelukkig een fantastische vrouw die hier erg goed in is, en ook mijn naaste familie en vrienden zijn geweldig geweest. Dus als je ooit geblesseerd raakt bedenk je dan dit: er zijn altijd wel ergere dingen die kunnen gebeuren en er zijn altijd wel mensen die iets ergers hebben meegemaakt. Het valt allemaal wel mee. Als je de balans van je leven goed in orde houd en hard blijft werken zijn er maar weinig dingen die je echt tegen kunnen houden.

 

Blessure protocol

Blessure protocol

FitRecentelijk zijn wij geconfronteerd met een aantal langdurige blessures. Als gevolg daarvan zijn wij zorgvuldig gaan analyseren wat de oorzaak zou kunnen zijn. Daaruit zijn een aantal zaken voort gekomen die wij graag met u willen delen:

  • Navraag bij de andere Academy’s geeft aan dat ons aantal langdurige blessures in procenten van het aantal leerlingen niet afwijkt van de overige Academy’s
  • 50% van de langdurige blessures komen voort uit contact tijdens de clubwedstrijden
  • Bij onderzoek van de overige blessures is niet vast komen te staan dat deze het gevolg zijn van overbelasting of het zwaardere programma dat onze Academy spelers doorlopen
  • Na onderzoek bij de Academy fysiotherapeut blijkt dat er niet altijd een totaal overzicht is bij de behandelende specialisten van een of meerdere leerlingen.
  • De wederzijdse communicatie tussen ouders en Academy ten aanzien van afwezigheid van leerlingen op de trainingen is niet goed vastgelegd.
  • Er is een patroon zichtbaar tussen aanwezigheid en inzet tijdens trainingen en kleinere blessures/uitval : minder aanwezigheid/inzet leidt tot kleine blessures

Wij vinden het belangrijk om naar aanleiding van bovenstaande constateringen een aantal maatregelen te nemen. De maatregelen zijn vastgesteld na overleg tussen de medische staf, de technische staf en het bestuur van de Academy. Wij vragen u dringend, in het belang van de spelers, om uw medewerking.

  1. Het trainingsschema voor groep 1 kent een toenemende belasting, in overleg met de technische staf is het programma inmiddels aangepast. Voor groep 2 zal die aanpassing, indien noodzakelijk, plaatsvinden na de testen zoals onder punt 2 genoemd.
  2. Vanaf medio december worden onze deelnemers tijdens hun reguliere trainingen op o.a. vaardigheden en kracht getest zodat een betere afstemming van het trainingsprogramma op de groep, danwel op een individuele speler, zal kunnen worden gemaakt.
  3. Het bestuur van de Academy heeft een protocol ontworpen wat moet leiden tot een optimale behandeling/begeleiding van de geblesseerde spelers. Daaraan gekoppeld is er tevens een aanscherping vastgesteld voor het aan-en afwezigheidsprotocol.

Wij vertrouwen erop dat de bovenstaande maatregelen bijdragen aan de gezonde en sportieve ontwikkeling van onze deelnemers.

Het formulier, en de uitleg hiervan, kunt u vinden op onze Documenten pagina.