Op kamp!

Op kamp!

En schrijf daar maar eens een stukje over. Wat kan ik de ouders wel, maar vooral wat kan ik de ouders niet vertellen….
Kan ik vertellen dat Chuck, Tristan & Julian heftig slaapgebrek hebben gehad in de eerste nacht? Ja… dat mag ik wel vertellen denk ik. Ook de escapades van Ro & Sem in de tweede nacht zullen we aan bod laten komen. En het akkefietje in het zwembad…..?

Maar laat ik beginnen bij het begin…..

DAG 1 – Zondag ochtend om 11:00u zou volgens de berichten verzameld worden langs de A27. Een aantal ouders hadden dermate haast hun spruiten af te leveren dat zij direct naar de kamplocatie zijn gereden, een aantal moesten noodgedwongen wachten op het aangewezen voertuig. Adri dacht nog dat het verzamelen langs de A2 was, maar na wat telefoontjes wist ook hij het parkeerterrein bij het restaurant aan de A27 te vinden. Gelukkig maar, want hij moest nog wat kinderen inladen om mee te nemen naar Aleco Sport Visions. Na voldoende gezwaaid te hebben zijn we toen spoorslags vertrokken naar het prachtige Roosendaal, een stijf uurtje vanaf de parkeerplaats. Aangekomen op een nog grotere parkeerplaats moesten we door een hek zien te komen waar gelukkig na zeven keer aanbellen iemand opnam en ons snel toegang verleende.

De faciliteiten waren prachtig. Het oude trainingscentrum van RKC (en die voetbaljongens weten wat luxe is!) lag voor ons klaar, ruime kleedkamers, luxe douches, een prachtige kantine en vriendelijke Brabantse mensen die ons in een prettig zacht, maar onverstaanbaar dialect welkom heten.

De indeling wie waar sliep en in welke kleedkamer, het uitpakken van de tassen en het opblazen van de luchtbedden ed. heeft niet eens zo heel lang geduurd. Dat kwam natuurlijk omdat onze calorieverslinders al redelijk snel de lucht kregen van een ouderwetse Brabantse gewoonte, soep bij de lunch. Ook de verschillende broden en al het beleg wist snel de weg te vinden naar de aangewezen bestemming, de magen van onze talenten. Het Brabantse commentaar op onze eetlustige scharminkels….: “ ’t lijken wel spreeuwen…. mee lintwurmen!”. Gelukkig hebben ze al de calorieën onder leiding van Adri, Dirk, Hugo, Jayjay & Sean er direct weer af kunnen trainen en hebben de bezetters van het Aleco terrein zich behoorlijk in het zweet gewerkt tijdens de verschillende uitdagende testen. Voor een impressie hebben we de foto’s nog.

Na een uitgebreide, voedzame en behoorlijk smaakvolle pasta maaltijd (Brabants commentaar: “Amai, waar late die keinder al da voer”) konden de heren enigszins tot vertering van de berg eten overgaan alvorens het avond programma zou beginnen, want rust is (in ieder geval voor die personen die pretendeerde de leiding te hebben) een krachtig wapen. Al de 16 overgebleven heren, want Ewout was afgevaardigd naar iets cultureels en de meiden hadden zich laten overhalen om het Nederlandse Sevens team U16 aan de overwinning te helpen, zijn onder leiding van deskundigen in zware kwaliteit waterdoorlatende overals gehesen om vervolgens door Dirk & Jayjay meegenomen te worden op een stevige veldloop. Alvorens te vertrekken zijn er zeer kunstig door Jayjay beschilderde eieren (2 stuks) overhandigd aan de heren, met de opdracht deze vooral heel te houden, op straffe van 50 push-ups per ei bij schade. De talenten moesten echter hun meerdere erkennen in de beide begeleiders, want toen Dirk en Jayjay terug waren op het complex misten we 16 kinderen…. gelukkig was dat ook de opzet en waren ze voorzien van een duidelijke kaart van België en hebben we ze van te voren gewaarschuwd voor de wilde everzwijnen, die in deze tijd van het jaar behoorlijk gevaarlijk zijn, vooral in de streek van België waar de kinderen doorheen moesten om weer bij het kamp te arriveren (voor foto’s van de toestand van onze talenten verwijs ik jullie graag naar deze pagina). Bij aankomst bleken beide door Jayjay zo zorgvuldig geprepareerde eieren te zijn gesneuveld. Overigens is de leiding daar alleen achter gekomen doordat de tekening van het gezichtje om een onduidelijke reden veranderd was en er ineens drie eieren in het groepje aanwezig waren. Het bleek dat na het sneuvelen van het eerste ei de heren de stoute schoenen hadden aangetrokken en bij een lokale boer hadden aangebeld met het verzoek om toch alstublieft een paar eieren te doneren om de arme kinderen de verschuldigde push-ups te kunnen laten vermijden.

DAG 2 – Voor ik kan vertellen over dag 2 is er toch iets dat ik in het begin van dit verslag nog heb beloofd te melden, hoewel ik ga proberen het enigszins af te zwakken…. ach, wie hou ik voor de gek…. Wat een energie en doorzettingsvermogen hebben onze talenten. Vermoeidheid is iets dat zij naast zich neer leggen om gewoon vol te gaan voor een keiharde training in wakker blijven! Ondanks diverse sommaties van het bevoegd gezag en zelfs het opleggen van de zware sanctie van 20 push-ups in het donker van de gang is het tot diep in de nacht onrustig, nee zelfs luidruchtig, gebleven. Na het (loze) dreigement om 05:15u dat drie van de sterksten, de dappersten en de meest slaap ontkennende kinderen die in de gang aan het voetballen waren bij nog één geluidsafgifte flux naar hun respectievelijke scholen gebracht zouden worden hebben zij de voetbal ingeleverd en zijn uiteindelijk toch nog op hun bedjes beland……om daar op wrede wijze om 07:00u weer uitgegooid te worden door de frisse trainers die de gebroken en gedesillusioneerde nachtploeg kwam aflossen. Alle Academy boys stonden dus bijzonder gemotiveerd op het veld om daar te beginnen aan een krachtige training, een waarachtig bootcamp waarin zij alle energie die zij die nacht nog niet hadden uitgedreven alsnog op de harde Roosendaalse bodem kwijt te raken. En dat alles zonder eerst te ontbijten, tot grote verbazing van de slachtoffers van deze barbaarse training.

Gelukkig waren de mensen van Aleco op de hoogte van de moderne gebruiken bij de jeugd en stond er toen de heren door Dirk, Hugo en Jayjay eindelijk vrijgelaten werden, een stevig en gevarieerd ontbijt klaar, zelfs met gekookte eieren (die Dirk op verzoek op een originele wijze van hun beschermende schaal wist te ontdoen). Overigens bleek dat onze Brabantse voedingsdeskundigen gewend waren geraakt aan de bescheiden porties eten die de heren tot zich namen want ik heb geen enkel commentaar gehoord of het moet zijn dat de open mond en het gezicht dat vol onbegrip van links naar rechts bewoog een uiting waren van de stille verbazing waar zij geen woorden meer voor konden vinden.

Na het ontbijt werden de palen die tijdens de vroege ochtend nog op de schouders getorst moesten worden meegesleurd naar een onduidelijke sloot alwaar in groepjes de creativiteit van onze talenten tot uiting kwam. Materiaal voor de diplomatieke dienst, zoals zij bruggen kunnen bouwen….. Zonder onvertogen woorden en of natte pakken hebben zij prachtige bouwwerken tot stand laten komen die allemaal voldeden aan de opdracht, je kon er droog mee naar de overkant van de sloot komen.

Onder begeleiding van de trainers zou er een vol programma afgewerkt worden met gevarieerde oefeningen (appeltje-eitje natuurlijk voor onze talenten), maar het onbetrouwbare weer bleek een behoorlijke streep door het zorgvuldig opgebouwde programma te zetten. Dus, na een lichte lunch (voor onze begrippen dan, want het Brabantse commentaar: “Wa kenne zullie toch eten” gaf aan dat zij het een heel behoorlijke hoeveelheid voedsel vonden) zijn we in verschillende voertuigen verdeeld en naar een lokaal zwembad (de Stok) getogen. En dat zwembad is toch iets aparts. Dirk wist van te voren te vermelden dat de badmeesters (schriel uitgevallen mannetjes, duidelijk nog niet droog achter de buitenproportionele oren, maar uitgerust met een groot fluitapparaat en walkietalkie om versterkingen mee op te roepen) geen enkel begrip hadden voor acrobatische toeren. Zij zouden, volgens Dirk, het gezamenlijk afdalen van de aanwezige glijbaan en zelfs het op creatieve wijze te water gaan gebruiken om zo snel mogelijk over te gaan tot verbanning uit het Roosendaalse zwemparadijs. Gelukkig weet iedereen dat Rugbyers bijzonder gedisciplineerd zijn en konden wij zware overtredingen vermijden. Tot de leiding, die ook al vaak geconfronteerd was met de wanhopige blikken en steeds gefrustreerdere commentaren op onze talenten van de badmeester mannetjes om niets (het klimobject in het water bijvoorbeeld was er dus niet om beklommen te worden, laat staan dat het er was om vanaf te plonsen), het sein gaf tot vertrek. Alle opgekropte overtollige energie kwam tot uiting in een 10 minuten durend spektakelstuk van burgerlijke ongehoorzaamheid met als knal op de vuurpijl een prachtige salto van een van onze brave borsten. Dat gaf de doorslag bij het geplaagde zwemvolk en de Academy is collectief uit het zwembad gestuurd.

Afgedroogd en verfrist zijn wij gezamenlijk, vol goede moed en in een prima humeur naar ons tijdelijke huis getrokken om ons daar over te geven aan een moment van bezinning en wat vrije activiteiten.

Onze gastheren van Aleco hebben zich werkelijk bijzonder uitgesloofd voor het diner, ik betwijfel of er in de wijde omgeving van Roosendaal nog een levende kip, koe of varken te vinden is. Zij hebben een gigantische hoeveelheid rauw vlees laten aanrukken wat door de heren in de kortst mogelijke tijd dichtgeschroeid is op een draagbaar buitenlucht gasstel en vervolgens met smaak verorberd is. Na aldus voldoende gevoederd te zijn kon het volgende programma onderdeel plaatsvinden, het spektakelstuk van de het hele kamp, de afrekening met alle frustraties van de TC…. The High Court of the Academy!

Namens de trainers mocht Dirk zich verlustigen in de rol van aanklager, met tevens de schone taak om de passende straffen voor al de flagrante overtredingen te verzinnen. Gelukkig schuilt in Dirk een zeer creatieve geest met soms een wat duister trekje, dus met die straffen zat het wel goed. Sean paste prima in de rol van wijze en vooral (on)partijdige magistraat en Adri heeft bewezen een zeer kundig en zelfs soms waarheidlievende verdediger van hopeloze gevallen te zijn. Een overzicht van de  beklaagden, hun misdaad en de straffen:

#
naam
aanklacht
schuldig
straf
1
Chuck Mackaaij
Tristan Lamme
Julian Newton
Nachtrust verstoring, algehele minachting bevoegd gezag, voetballen op NIET daartoe bestemde plaatsen, sporten met een verkeerd gevormde bal
Ja
Slaapdrank!
2
Felix Wegewijs
Overdadig ijdel met name op haardracht gericht. Ophouden aanvang trainingen door haardracht gerelateerde styling.
Nee
3
Lars Slager
Tegenspraak
Ja
Ontkleed rondje
4
Daan Strang
Betweterigheid (niet alleen) tijdens trainingen
Ja
15 minuten plakband stilte
5
Dennis van Dijken
Missen eerste tackle in demonstratie training tegen 4e klassers
Ja
Ontkleed tacklen op tacklebag
6
Ro Smit
Ongepaste flatulentie voornamelijk in slaapzalen
Ja
Preventieve maatregelen
7
Chuck Mackaaij
Acrobatische toeren in een zwembad
Ja
Sloot run

Nadat de rust was wedergekeerd na alle jolijt die volgde op de uitvoering van de straffen is er nog even wat gekeken naar verschillende leuke en minder leuke filmpjes via de moderne digitale snelwegen waarna langzaam maar zeker de heren er de brui aan gaven en zich terugtrokken in hun warme bedjes. Maar wacht….. niet alle heren hadden behoefte aan slaap. Een tweetal bleef zich dapper verzetten tegen de bevelen van de leiding om nu toch eindelijk hun kleppen te sluiten en de rest niet meer wakker te houden. Helaas had ook de leiding geleerd van de voorgaande avond en stelde zich strikt op. Onder het motto: Als je nog zoveel energie over hebt, dan heb je niet hard genoeg getraind!” werd om 02:30u het ultieme redmiddel ingezet en konden Ro & Sem nog 5 rondjes om het veld en 20 pus-ups afwerken. Na een stevige donderspeech over hun verantwoordelijkheid als topsporters om goed voor hun lichaam te zorgen en dat slaap daar ook een deel van uitmaakt zagen beide heren het licht en trokken zich zonder morren terug in hun slaapzakken om vervolgens de leiding ook de broodnodige rust te gunnen.

Dag 3 – De ochtend stond in het teken van verfrissend wakker worden. Het Brabantse ontbijt verdween als sneeuw voor de zon en langzaam maar zeker gingen de oogjes open. Om vervolgens met gekreun weer gesloten te worden toen om 08:00u de heren naar het trainingsveld werden gesommeerd om aldaar nogmaals een “lichte” training af te werken. Eenmaal vrijgelaten door hun trainers dachten zij zich in ledigheid te kunnen wentelen, maar dat is des duivels oorkussen en dus niet bedoeld voor deze jonge tere zieltjes. Onder de bezielende leiding van Andre werd er een heuse boksles op touw gezet, inclusief hevig ruikende handschoenen. Dit was overigens geen enkele uitdaging voor onze talenten die zich niet onbetuigd lieten bij het uitdelen van hoeken en stoten en pas na een uurtje de eerste echte zweetdruppels lieten vallen op de vloer.

Nu kwam toch echt het einde van het kamp in zicht. Nog een keer werd de Brabantse tafel eer aan gedaan wat Anneke en Jan (de dame & heer van de voedselvoorziening) deed glunderen (dat glunderen kan overigens ook komen omdat zij wisten dat zij niet meer krom hoefden te lopen gebukt onder de grote hoeveelheid voedsel inkopen). Na het samenrapen van de bezittingen en het concluderen dat we geen van allen erg netjes konden inpakken is uiteindelijk afscheid genomen en zijn allen huiswaarts gekeerd.